Park Sołacki to publiczny park położony w willowej części Poznania zwanej Sołacz. Ma kształt wydłużonej, spłaszczonej elipsy i powierzchnię 14,63 ha. W obrębie parku dominuje krajobrazowy styl angielski z licznymi nasadzeniami oraz systemem wodnym utworzonym na rzece Bogdance.
Gdzie znajduje się Park Sołacki?
Park rozciąga się pomiędzy ulicami Małopolska od północy, Litewska od południa, Nad Wierzbakiem od wschodu oraz Niestachowska od zachodu. Jest najbardziej wysuniętą w stronę centrum częścią golęcińskiego klina zieleni, który ciągnie się wzdłuż doliny Bogdanki w kierunku Kiekrza. Na wschodnim krańcu park łączy się krajobrazowo z parkiem Adama Wodziczki i pasem łąk prowadzącym ku parku na Cytadeli; dodatkowym łącznikiem z centrum miasta jest zadrzewiona aleja kasztanowców al. Wielkopolska.
Jak wygląda park i co w nim zobaczyć?
Układ parku oparto na formie elipsy o szerokości około 250 m i długości około 1,1 km. Sztucznie spiętrzone wody Bogdanki stworzyły Stawy Sołackie o nieregularnych brzegach, z przewężeniem pośrodku, które sprawia wrażenie dwóch zbiorników. W parku posadzono liczne drzewa i krzewy — w sumie około około 3 tysiące drzew i 12 tysięcy krzewów o dużym zróżnicowaniu gatunkowym.
Przy alejkach spacerowych występują mosty i mostki, większość z nich drewniana. Obecne alejki są pokryte asfaltem, a przy nich ustawiono stylizowane latarnie i ławeczki nawiązujące do początku XX wieku. W zachodniej części parku znajduje się obszerna łąka przeznaczona do gier i zabaw, na której usytuowano place zabaw dla dzieci. Na północnym skraju biegnie droga pieszo-rowerowa, przy której stoi zabytkowa, drewniana poczekalnia tramwajowa z 1913 r., nazywana potocznie "Zieloną budką". W parku działa też mały hotel-restauracja.
Krótka historia Parku Sołackiego
Prace nad parkiem rozpoczęto w 1908 r., a zakończono w 1911 r. Ostateczny projekt przygotował Hermann Kube; Poznańska Rada Miejska zatwierdziła go 30 września 1909 r., przeznaczając na realizację 128 tys. marek. Roboty ziemne wykonywała firma Tilo Neukranz, która m.in. nieznacznie uregulowała bieg Bogdanki i założyła sztuczne jezioro.
W 1912 r. w parku otwarto restaurację przeniesioną z Wystawy Wschodnioniemieckiej 1911; podawane są dwie daty otwarcia — 17 kwietnia lub 31 sierpnia 1912 r. W 1913 r. pojawiły się łódki spacerowe i powstał pomost, a w tym samym roku park uzyskał połączenie tramwajowe ze śródmieściem Poznania. Park przechodził regularne prace porządkowo-rekultywacyjne w okresie międzywojennym, a także modernizacje po II wojnie światowej, m.in. wymianę oświetlenia i naprawę mostków.
W czasie okupacji nazwa parku została zmieniona na Kuhndorfpark; po wojnie na krótko nosił nazwę Park im. Stalina. W latach powojennych istniała tu wysoka wieża do skoków spadochronowych przeniesiona w 1952 r., wysadzona i rozebrana ostatecznie około 1974 r. W 1993 r. przeprowadzono rekultywację stawów, a w ostatnich dekadach park był systematycznie odnawiany — odmulono zbiorniki, wzmocniono brzegi, odnowiono mostki i elementy małej architektury. W końcu grudnia 2008 r. w parku ustawiono rzeźbę "Dwie kobiety" Sylwestra Ambroziaka, której obecność wywołała skrajne reakcje odwiedzających. Od kwietnia 2008 r. prowadzono prace mające na celu oczyszczenie dna stawu i poprawę jakości wody.



Informacje praktyczne
- Adres: 60-619 Poznań — wyznacz trasę w Google Maps
- Telefon: +48616463344
- Strona internetowa: poznan.pl
- Ocena w Mapach Google: 4,8 (10 541 opinii)